گریه‌ای که انسان را به اعلى عليّين می‌برد
تاريخ : سه شنبه 5 آذر 1392 | | نویسنده : گمنام

 امام محمد باقر عليه السلام: از نجواهاى خداوند متعال با موسى عليه‌‏السلام در كوه طور اين بود: اى موسى! به قوم خود برسان كه تقرّب جويان، جز با چيزى مانند گريستن از ترس من، به من نزديك نشدند و متعبدان، جز به چيزى مانند پرهيز از حرام‌هاى من مرا عبادت نكردند و آراستگان، جز به چيزى مانند بی اعتنايى به چيزهايى از دنيا كه بدان نياز ندارند، خويشتن را نياراستند .
موسى عرض كرد: اى گراميترين گراميان! چه چيز آنان را در اين راه، استوار و ثابت قدم گرداند؟
فرمود: اى موسى! امّا آنان كه با گريستن از ترس من جوياى تقرّب به من هستند، در اعلى عليّين ‏اند و هيچ كس در اين (مرتبه) با آنان شريك نيست.و اما آنانكه به واسطه باز ايستادن از ارتكاب حرامهاى من مرا بندگى نموده اند من در قيامت از آن شرم دارم كه در مورد اعمالشان كنجكاوى و دقت به خرج دهم در حالى كه اعمال همه مردمان را به دقت وارسى خواهم كرد و اما آنانكه خود را به واسطه برغبتى به دنيا برايم آراسته اند تمامى بهشت را براى آنان مباح و روا مى سازم كه در هر جاى بهشت خواستند جاى گيرند.

متن حدیث:


كانَ‏فيما ناجى بهِ اللّه‏ُ موسى عليه‏السلام على الطُّورِ أن: يا موسى ، أبلِغْ قَومَكَ أ نّهُ ما يَتَقَرَّبُ إلَيَّ المُتَقرِّبونَ بمِثلِ البُكاءِ مِن خَشيَتي ، وما تَعَبَّدَ لي المُتَعبِّدونَ بمِثلِ الوَرَعِ مِن مَحارِمي ، ولا تَزَيَّنَ لي المُتَزيِّنونَ بمِثلِ الزُّهدِ في الدنيا عمّا بهِمُ الغِنى عَنهُ . فقالَ موسى عليه‏السلام : يا أكرَمَ الأكرَمينَ ، فماذا أثَبتَهُم على ذلكَ ؟ فقالَ : يا موسى ، أمّا المُتَقرِّبُونَ إليَّ بالبُكاءِ مِن‏ خَشيَتي فَهُم في الرَّفيقِ الأعلى لا يَشرَكُهُم فيهِ أحَدٌ وَ أَمَّا الْمُتَعَبِّدُونَ لِي بِالْوَرَعِ عَنْ مَحَارِمِي فَإِنِّي أُفَتِّشُ النَّاسَ عَنْ أَعْمَالِهِمْ وَ لَا أُفَتِّشُهُمْ حَيَاءً مِنْهُمْ وَ أَمَّا الْمُتَزَيِّنُونَ لِي بِالزُّهْدِ فِي الدُّنْيَا فَإِنِّي أُبِيحُهُمُ الْجَنَّةَ بِحَذَافِيرِهَا يَتَبَوَّءُونَ مِنْهَا حَيْثُ يَشَاءُونَ 


«ثواب الأعمال، جلد1، صفحه 205 - منتخب ميزان الحكمة،ص 464»